e-wyprawy.pl » Galeria » HISZPANIA » Pireneje Atlantyckie

HISZPANIA - Pireneje Atlantyckie

           Pireneje Atlantyckie, zwane również Pirenejami Zachodnimi (Pyrénées occidentales, Pirineos Occidentales, Perineus ozidentals, Mendebaldeko Pirinioak) to transgraniczne pasmo położone na pograniczu hiszpańsko-francuskim. Ma układ grzbietu o przebiegu równoleżnikowym, od którego prostopadle odchodzą długie ramiona poprzedzielane głębokimi dolinami. Jest to najniższa i zarazem najdalej na zachód wysunięta część Pirenejów. Najwyższym szczytem jest Bisaurin, osiągający 2669m npm. Wysokość 2600m npm osiągają jeszcze trzy inne szczyty, a kilkanaście kolejnych wznosi się ponad 2500m npm. Pireneje Atlantyckie zbudowane są w większości ze skał węglanowych, głównie wapieni, margli i dolomitów. Zjawiska krasowe są tutaj jednak słabo zaznaczone. Najczęściej ograniczają się one do form powierzchniowych – rowków i żeber krasowych. Jest to efekt dużej ilości zwietrzeliny zalegającej na znacznej powierzchni gór i szczelnie zakrywającej wychodnie skalne. Partie szczytowe i graniowe zbudowane są z litych skał wapiennych, natomiast na obszarach niżej położonych zalega zwietrzelina będąca efektem wietrzenia mniej odpornych skałach osadowych. Płaszczowinową budowę z wyraźnymi warstwami stratygraficznymi można zaobserwować po południowej stronie pasma. Świetnie zachowane profile geologiczne są świadectwem ruchów górotwórczych będących skutkiem kolizji płyty afrykańskiej z euroazjatycką.


           Obie części Pirenejów Atlantyckich, tak hiszpańską jak i francuską, charakteryzuje duże zróżnicowanie geomorfologiczne, jak i bogata bioróżnorodność. Znaczny obszar północnej części zajmują lasy liściaste. Wiele z nich ma pierwotny charakter. Jedynie niewielka cześć została wytrzebiona na potrzeby pasterstwa. Być może dlatego w tej części gór swoje ostoje mają ostatnie pirenejskie niedźwiedzie. Niestety ich reintrodukcja spotyka się ze sporym oporem ze strony mieszkańców okolicznych wsi. Południowa część z racji większego nasłonecznienia ma nieco inną szatę roślinną. Występuje tutaj więcej gatunków ciepłolubnych, a w drzewostanie dominują gatunki iglaste. W porównaniu z częścią północną, również pastwiska zajmują znacznie większą powierzchnię. Mimo to całe Pireneje Atlantyckie są poddane stosunkowo niskiej antropopresji. Osadnictwo ogranicza się do niewielkich wiosek położonych w dolnych częściach dolin i u podnóża gór. Większość ruchu turystycznego skupia się zaś w ośrodkach, Candanchu pod przełęczą Somport (1632m npm) i Arette la Pierre Saint Martin pod przełęczą Pierre Saint Martin (1766m npm). Na pozostałym obszarze ruch turystyczny jest niewielki. Baza noclegowa sprowadza się w do jednego schroniska i wielu ogólnodostępnych schronów i bacówek. Ich standard jest niestety różny i nie zawsze gwarantuje komfortowy nocleg. Sieć ścieżek i szlaków turystycznych również jest stosunkowo uboga. Dodatkowym utrudnieniem jest fakt, że szlaki są bardzo słabo oznakowane, lub nie są znakowane w ogóle! Brakuje też drogowskazów, zwłaszcza na skrzyżowaniach szlaków. To spore utrudnienie, szczególnie dla niedoświadczonych turystów. Mimo to Pireneje Atlantyckie to mocny punkt na turystycznej mapie Europy. Wapienne granie i głębokie doliny przypominają swym układem Alpy, nieograniczona swoboda podróżowania i biwakowania Bałkany, mnogość ogólnodostępnych schronów i możliwość nieskrępowanego palenia ognisk Skandynawię, natomiast bezkresne lasy karpacką puszczę. Jest w tych górach coś, co przyciąga wrażliwego wędrowca i sprawia, że po powrocie do domu rozkłada na stole swe mapy i planuje kolejną podróż do tego odległego zakątka.
 


Zdjęć w galerii: 80




Pokaz slajdów